kahveşliğinde

Ilık bir bahar günü. Çimlerin üzerine uzanmış, tepemdeki ağacın yapraklarını izliyordum. Üzerlerine düşen güneş ışığıyla olduklarından daha açık renkte görünüyorlardı. Bir süredir güneşin altında yattığım için ısınmıştım. Fakat hafif bir esinti vardı ve bana baharın kokusunu taşıyordu. Bu koku bana “geliyorum” diyordu. Bir şeylerin başlayacağını hissediyordum. Her bahar içimi böyle bir his kaplar ve sonu hayalkırıklığıyla biter. Vaad edilen sözler yerine gelmemişti çünkü. Beklenilen hiç gelmemişti. Yine de, saflığımdan olsa gerek, her sene aynı sözlere kanıyorum. Yüreğim aynı beklentiyi sürdürüyor. Her sene olduğu gibi bu sene de aynı heyecana sanki ilk defa yaşıyormuşum gibi kapıldım. Sanki çok uzaklardan geliyormuş gibi okulun zili çalınıyor kulaklarıma, öğle arasının bittiğini bildiriyor. Kalkıyorum, içimdeki umudun ve heyecanın yarattığı o bilinmezlik hissiyle aslında çok tahmin edilebilir bir hayatımın olduğu okul binasına doğru yürüyorum.   “Umay! Neredeydin yine?” Beren, ben...

Bugün kalbimde bir ağırlık var. Neden bilmem… Aslında var bir sebebi, biliyorum. Ama nedense sebepleri sebep olarak kabul edemiyoruz çoğu zaman. Neyse işte. Her şey hüzünlendiriyor beni. Düşünmemem gerekiyormuş gibi hissediyorum. Hiç bir şey yapmadan öylece vakit geçirmek ama bu da canımı sıkıyor. Düşünmemek mümkün mü zaten? Hiç bir şey yapmadan oturmak bile ne kadar işe yaramaz ve tembel olduğumu düşündürüyor. İzlediğim suç dizileri/belgeselleri içimi kararttı. Ben de Kore romantik komedi dizisi izlemeye karar verdim. Bir tanesine başladım, sardı da. Hoşuma gitti. Yine seneler öncesinde olduğu gibi eğlendiriyor bu tür beni. Ama hüzün… Hüzün de hemen o eğlenme anlarının yanında. Çünkü biliyorum. Birçok şansı kaçırdım. Öyle şeyler yaşayamayacağım. Ya benim zor beğenmemden ya da hayalperest olmamdan yaşadıklarım bile o kadar güzel gelmeyecek bana. Bir eşik var biliyorum. O eşiği hiç geçmedim. Oradan bir geçsem daha güzel olabilir her şey. Hayalkırıklıkları olacak tabi. Ama büyüyeceksin, ...